Voordat ik zwanger werd had ik helemaal een beeld van het zwanger zijn. Als ik vrouwen zag lopen dacht ik: dat is echt het mooiste wat er is. Ik dacht dat je je de hele zwangerschap geweldig zou voelen en alles mooi zou zijn.

Nu besef ik me heel goed dat er vrouwen zijn die heel graag zwanger zouden willen zijn. Maar waarbij het niet lukt. En die zich er alles voor over zouden hebben om maar zwanger te zijn. En dit begrijp ik ook heel goed. Toch wil ik in dit artikel bespreken wat ik anders had verwacht tijdens de zwangerschap.

Ik dacht altijd vanaf het moment dat je op je zwangerschapstest ziet dat je zwanger bent. Ben je in de wolken en kun je alleen maar genieten. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik al snel de ‘angst’ kreeg van zou het allemaal goed gaan. Bij elk steekje en pijntje in je buik denk je al snel Onee he. Iets wat ik zelf een vervelend gevoel vond. Je probeert je hier overheen te zetten maar soms is dat best wel lastig. Wat was ik blij dat ik de 12 weken bereikt had. Al was daarna de angst nog niet helemaal weg.

Ik dacht ook dat het wel mee zou vallen met hoe ziek je je kunt voelen van een zwangerschap. Je hoort vaak bij de een is het erger als bij de ander. Ik dacht dan dat het meer aan jezelf zou liggen hoe erg je iets vind. Maar dit heb ik ook onderschat. De eerste weken gingen prima. af en toe misselijk en wat moe, maar ik voelde me voor de rest prima. Nu ik een te lage bloeddruk heb val ik vaak flauw. Ook moet ik nog steeds overgeven, en voel ik me toch echt wel heel lamlendig. Ik dacht eerst ik werk zo lang mogelijk zoveel mogelijk door (voor mijn eigen zaak het beste) maar ik moest toch echt minder gaan werken. En je merkt aan je lichaam wel dat je ook echt niet anders kan. Dat had ik even onderschat.

Als je er over nadenkt wat er allemaal in je lichaam veranderd, is dat ook niet zo gek. Er groeit gewoon een kindje in je buik. Het blijft een bijzonder wonder!

En dan heb je de hormonen. Ik dacht dat zit vast tussen je oren. Maar ik merk dat de hormonen meer met je doen dan je zou willen, en dan wat ik gedacht had. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik soms anders reageer. Ik ben meer gestrest om dingen waar ik normaal niet om zou stressen. En kan zo af en toe ook best wel een potje janken. Ook de nesteldrang is aanwezig! Ik kan de hele dag wel poetsen en opruimen. Daar had ik voor de zwangerschap geen last van. Al vind mijn man dat nu niet zo erg 😉
Ook ben ik veel vergeetachtiger. Ik vergeet verjaardagen en afspraken. Ik heb er maar een goede planner voor gekocht.

Als je zit wat je er voor terug krijgt heb je er alles voor over. Het is het grootste wonder wat er is. Het is zo enorm bijzonder dat er een kindje in je buik mag groeien! Iets mooiers bestaat niet! Dan neem je de ‘kwaaltjes’ maar voor lief.