het is iets persoonlijks, een denkwijze. Een denkwijze wat ik zelf moeilijk kan veranderen. Al zou dit soms wel beter zijn. Ik zou het vooral mijzelf wat makkelijk maken. Maar het houd me ook wel scherp, en zorgt ervoor dat ik groei, en steeds een stapje verder kom. Ik leg namelijk zelf mijn lat erg hoog. Ik ben perfectionistisch. Te perfectionistisch. Ik wil zo snel mogelijk in korte tijd mijn doelen halen en zo zoveel mogelijk bereiken. Ook al is de tijd daar te kort voor. Waardoor ik mezelf ook onnodig onzeker kan maken. Wanneer doe je het goed genoeg? En wanneer is iets goed genoeg? Als ik daar antwoord op geef weet ik dat ik het heel goed voor elkaar heb. Maar toch is er altijd iets wat zegt het kan nog beter, mooier en groter! Een paar voorbeelden daarvan zijn: Waarom zou je weer gelijk in je eigen maat moeten passen na de zwangerschap? Zoveel mogelijk geld op je bank willen hebben? Er zo mooi mogelijk uit willen zien? En ga zo maar door. Ik doe het zelf ook hoor! Ik doe er aan mee! Maar het is ook prima als je er wat langer over doet je zwangerschapskilo’s kwijt te raken. Een keer een maand iets minder te besteden te hebben. Of gewoon een dag met een trainingsbroek en een komt op de kop te lopen.

Is dit voor jullie herkenbaar? Of is het toch echt iets persoonlijks? Ik zelf denk dat het ook wel echt iets persoonlijks is. Een eigenschap. Maar ik denk ook dat er veel meer mensen zijn die dit ervaren, maar misschien wel niet durven te uiten.

Ik weet, ik werk hard. En probeer ook alles zo goed mogelijk te doen. En dat is ook goed! Maar je mag toch ook best af en toe een beetje onzeker zijn?

Als ik dan goed na denk, en diep in mijn hart kijk weet ik het wel! Ik doe het goed! En ik niet mag klagen. Ik doe het goed genoeg!