Het blijft een ding. Sommige mensen zullen het herkennen, sommige mensen totaal niet. Ik kan mijn werk moeilijk loslaten. Ook al zou het moeten. Vaak wordt ik er nog onrustiger van als ik niet aan het werk ben, dan wanneer ik wel aan het werk ben. Herkenbaar? Of totaal niet?

Dit jaar is mijn winkel voor het eerst in 4 jaar tijd 2 weken gesloten. Eerder was de winkel gewoon open en probeerden we met het personeel om en om vakantie te houden. Dit lukte eigenlijk altijd wel. Maar ook weer met het gevolg dat ik wist dat de winkel open was, en er dus bewust en onbewust mee bezig was. Ik wist wel dat mijn winkel in goede handen was, toch was ik er mee bezig. Daarom dit jaar besloten twee weken echt vakantie te vieren. Ook met de reden om straks weer opgeladen verder te kunnen. En ook winkel nummer twee te openen. Normaal zou ik of een ander personeelslid later nog vakantie nemen. Maar omdat we in september winkel twee openen, is het ook fijn dat iedereen dan vakantie heeft gehad.

Ik vond het toch lastig. Ondanks dat ik weet dat iedereen wel eens vakantie nodig heeft. En juist als je heel veel werkt, je soms rust moet nemen. En ik weet ook dat ik mag genieten van vakantie. Maar het blijft toch een ding en vond ik het lastig de winkel te sluiten. Ik zet me altijd voor 200% in voor mijn zaak. En ik vind mijn klanten erg belangrijk. Toch ben ik nu blij dat ik deze keuze heb gemaakt. 99% van mijn klanten begrijpen het volkomen. En gunnen ons ook lekker vakantie. En het is voor het eerst in jaren dat ik mijn werk los kan laten. Ik geniet volop van de vakantie en van mijn gezin! Ik ben weer helemaal opgeladen. Ook heb ik weer zin om lekker aan het werk te gaan en te knallen! Ik kan er weer tegenaan!