Eerder vertelde ik over mijn meisjesdroom. Maar de weg naar mijn meisjesdroom is niet vanzelf gegaan.
De mensen die mij kennen zullen dit deels van mij weten. Maar veel mensen zullen dit ook niet weten.

Ik heb namelijk cvs/me en fybromelagie.

Toen ik in de tweede klas van de middelbare school zat kreeg ik griep. Hier leek ik maar niet boven op te komen. Elke keer probeerde ik weer naar school te gaan en gewoon mee te doen met het dagelijkse leven. Maar ik werd steeds vermoeider en had steeds meer pijn. Toen die tijd vooral in mijn benen.

Tot ik het op een gegeven moment zo achteruit ging met mijn gezondheid dat ik niet meer normaal kon functioneren. Ik bracht daardoor mijn dagen op de bank en in bed door. Zelf een klein stukje wandelen of even douchen was te zwaar. Dan kom je in een ‘ziekenhuis’ traject terecht waarbij ze je gaan onderzoeken. Aangezien er toen die tijd (nu is er al veel meer van bekend) weinig bekent was, vond ik dit een erg moeilijk traject. Je wil zo graag weten wat er mis is zodat je wat kunt doen. Je bent elke dag tegen je eigen lichaam aan het vechten en elk gevecht lijk je weer te verliezen. Op een gegeven moment liet mijn lichaam me zo enorm in de steek dat ik zelf de kracht niet meer had om zelf de trap op te lopen. Hoe vernederend is het als je s’avonds je vader moet vragen om je naar bed te brengen omdat het jezelf niet meer lukt.

Op een gegeven moment kwam ik bij een revalidatie arts terecht, die me goed serieus nam. Hij stuurde me door naar het revalidatiecentrum het roessingh. Ondertussen was ik al meer dan een jaar Bij huis en zag ik dit ook echt als een positief iets. Ik wou zo graag beter worden en had hier ook alles voor over.

Mijn sociale leven ging enorm achteruit. Ik vond het altijd geweldig met vriendinnen te zijn, te shoppen en naar school te gaan. Iets wat elke tiener van 15 jaar graag doet. Maar aangezien ik die dingen niet meer kon was ik niet meer zo ‘interessant’ voor mijn vriendinnen. Op een gegeven moment kwamen de vriendinnen niet meer bij me. Iets wat me toen die tijd enorm heeft gekwetst, maar iets wat me ook enorm sterk heeft gemaakt.

Ik weet het nog goed. De dag dat ik begon aan mijn programma in revalidatiecentrum het roessingh. Ik volgde een intern programma. Van maandag t/m vrijdag was ik in het roessingh en in het weekend mocht ik naar huis. Daarnaast mocht ik alleen op woensdag middag bezoek hebben. Dit lijkt weinig maar doordat ik mijn energie echt kwijt was door het vechten tegen mijn gezondheid, had ik ook geen energie om meer bezoek te ontvangen. Wel keek ik enorm uit naar de bezoek momenten. Ook omdat mijn broer(tjes) en zusjes me elke woensdag trouw kwamen opzoeken. Ze lieten me geen dag in de steek.

Ik heb in totaal 9,5 maand het traject in het roessingh gevolgd. Ik heb hier geleerd slaap af te bouwen. Mijn lichaam sterker te maken en om te gaan met mijn klachten. Dit was een enorm pittige Tijd. Vooral de bijwerkingen van het ‘weinig’ slaap vond ik enorm heftig. Mijn lichaam was namelijk alleen nog maar bedrust gewend. Maar na hard werken elke dag weer, merkte ik dat ik mijn lichaam steeds meer onder ‘controle’ kreeg en steeds beter mijn klachten kon omgaan. En kon ik steeds normaler functioneren. Ik ben elke dag positief gebleven. Ook als er een dag was dat mijn lichaam me totaal in de steek liet, baalde ik die dag. Maar zodra ik s’morgens weer wakker werd dacht ik: een nieuwe dag. We gaan ervoor!

Na dat ik ‘ontslagen’ was uit het roessingh begon ik weer met school en mijn sociale leven.  Ik had hier enorm veel plezier in. Het ging steeds beter. En kreeg steeds meer een normaler leven. Doordat ik op mijn oude school steeds weer gezien werd als ‘het zieke meisje’ wou ik heel graag een nieuwe start maken. Ik wou niet meer als het zielige meisje gezien worden. Daarom heb ik er voor gekozen om na mijn 3e leerjaar havo te beginnen aan mijn meisjes droom. Ik ben toen gestart aan de opleiding Bloem en Design.

Af en toe heb ik nog terugvallen gehad. En ook zo nu en dan moet ik een stapje terug doen. Het is iets waarmee ik moet leven. Maar ik ben niet meer het ‘zieke’ meisje. Ik zie mezelf meer als het sterke meisje die heeft gevochten voor haar droom. Iets waar ik nog elke dag trots op ben. Want mijn droom leek onwerkelijk en niet haalbaar. Maar het is echt zo dat als iets echt graag wilt je altijd moet proberen positief te blijven. En er voor moet vechten! Ook via een omweg kan je ergens komen!