Zondag avond 29 oktober was het zover. Met mijn koffertje richting het ziekenhuis. De reden dat ik ingeleid werd was omdat mijn lichaam de laatste weken heel hard achteruit ging. De vermoeidheid werd te extreem en mijn lichaam vond de zwangerschap steeds minder prettig.

Om 8 uur zou er een ballon geplaatst worden. Aangekomen in het ziekenhuis werden er wat controles gedaan, en om 8 uur werd de ballon geplaatst. ( de ballon moet er voor zorgen dat je genoeg ontsluiting krijgt en dat je baarmoeder rijp genoeg is om je vliezen te kunnen breken) Ik had al 1 cm ontsluiting, dit gaf me goede hoop. als ik de volgende dag 2 cm ontsluiting zou hebben konden de vliezen gebroken worden. Het kon zijn dat je wat pijn kon ervaren door de ballon, dan zou je pijnstilling kunnen krijgen. Pijnstilling was ik die nacht niet nodig, ook heb ik goed kunnen slapen.

Maandag morgen was het zover. Na even lekker douchen en ontbijten kwam de verloskundige om te kijken of de ballon zijn werk had gedaan. De ballon had z’n werk gedaan. Ik had 2 cm ontsluiten, alleen was mijn baarmoedermond nog niet rijp genoeg. Na overleg met de gynaecoloog vonden ze het verstandig nog niet mijn vliezen te breken. Er zou een gel geplaatst worden 2x om de 6 uur. Daarna zouden dinsdag de vliezen gebroken worden. Voor mij een beste teleurstelling, omdat het natuurlijk geen pretje is de hele dag in het ziekenhuis te ‘wachten’. Ik hoopte toch dat ik mijn kindje die dag in mijn armen kon gaan sluiten. Maargoed er wordt niet voor niets zoiets besloten, dus al snel was mijn knop weer omgezet en dacht ik: kom maar op met die gel.

Die dag verliep verder rustig. Brian was de hele dag bij me, samen keken we wat films. Mijn lichaam reageerde al wel goed op de gel. Ik had regelmatig weeën, en stiekem hoopte ik dat mijn lichaam het zelf zou oppakken. Ik kon voor de nacht pijnstilling krijgen, wat wel fijn was want de (voor)weeën waren al goed aanwezig. Door de (voor)weeën was ik al goed moe, en ik ben daarom ook al vroeg gaan slapen. Om 10 uur kreeg ik een morfine prik en een slaappil. Ik denk dat ik 10 minuten later sliep. Een uur later werd ik kotsmisselijk wakker en heb ik de hele vloer onder gekotst( lekkere details) waarschijnlijk een reactie op de medicijnen.
Verder bleef ik flinke (voor)weeën houden, waardoor ik slecht kon slapen. Wat was ik blij dat het 7 uur was, me lekker kon douchen en kon ontbijten. Om 8 uur kwam de verloskundige weer controleren. Ondertussen was ik ook de slijmprop verloren, wat me goede hoop gaf voor de dag.

Bij het inwendige onderzoek werd duidelijk dat de gel en de weeën ook hun werk hadden gedaan. Ik zat op 3 cm en mijn baarmoedermond was rijp genoeg. De vliezen werden gebroken en de weeënopwekkers werden aangesloten op mijn infuus. Het was de bedoeling dat het langzaam steeds sterkere weeën zouden worden. Maar vanaf het moment dat de weeënopwekkers werden aangezet kwam ik in een weeënstorm terecht. Het was 10 voor half 10 en ik kon tussendoor geen adem meer halen, zo snel kwamen de weeën achter elkaar. Het weg puffen lukte me bijna niet meer. Er werd gekeken hoever mijn ontsluiting was, en die zat ondertussen op 5 cm.

Op dat moment heb ik er voor gekozen om een ruggenprik te nemen. Voor de bevalling was ik niet van plan een ruggenprik te nemen, en zag er voor de bevalling ook enorm tegen op. Maar toen ik midden in de weeen zat, was ik blij dat ik een ruggenprik kon krijgen. Ik werd met het bed naar een andere verdieping gebracht waar de ruggenprik gezet kon worden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik helemaal in mezelf zat en ik niets heb gemerkt van de ‘reis’ naar een andere afdeling. Op de afdeling aangekomen wou de arts me het helemaal uit leggen. Ik dacht alleen maar: druk nu zo snel mogelijk die prik er maar in, ik vind alles best. Ik zat zo erg in de weeën dat ik van de ruggenprik helemaal niets heb gemerkt.

En toen begon de ruggenprik z’n werk te doen. Wat een opluchting! Ik kon weer op adem komen, en kon zelfs weer een gesprek voeren. De weeën waren nog wel aanwezig, maar ik kon ze makkelijk weg puffen. Deze pijn kon ik echt goed aan. Ik kreeg wel steeds meer rug weeën, maar ze waren zoveel minder intens. De verpleging masseerde bij iedere wee mijn rug, zodat het minder pijnlijk voor de rug was. En wat een lief mens was dat. Tussen de weeën door hadden we leuke gesprekken over bijvoorbeeld mijn werk.

En toen had ik volledige ontsluiting. Alleen ging het opeens niet goed met Sterre. Haar hartslag ging enorm hard omhoog, en ze vond het niet meer prettig. De verloskundige belde de gynaecoloog, die stond met een paar minuten in mij kamer.( Normaal heb je een uur a anderhalf uur voor het persen. Je krijgt dan de persweeën die je nodig hebt om je kind eruit te persen. ) Er werd gezegt: je kindje moet er zo snel mogelijk uit, we hebben geen uur. We gaan je helpen door op je buik te drukken, lukt dit niet gebruiken we een vacuümpomp. (Maar die brengt veel meer risico’s met zich mee dus dat doen ze liever niet) Normaal is een kind eruit persen zonder persweeen bijna onmogelijk. Maar bij mij ging er een knop om. Ik dacht alleen maar ze gaat er zo snel mogelijk uit. Ook werd ik ingeknipt. Iets wat me vooraf heel naar en pijnlijk leek, maar ook dit heb ik nauwelijks gevoeld. En het is me gelukt. Binnen 13 minuten is ze geboren. Achteraf denk ik: hoe heb ik het toch gedaan, maar je hebt dan zo enorme oerkracht.

En daar was onze Sterre! Alleen ging het niet zo goed met haar. Haar armpjes en beentjes hingen slap, en je kon zien dat ze moeite had met ademen. Na even op mijn borst werd ze dan ook al snel bij me weg gehaald en moest ze mee naar de kinderarts. Daar lig je dan: Brian met Sterre mee, en jij moet wachten op de nageboorte. Door de knip moest ik daarna ook nog eens gehecht worden. Ik vond dit zo enorm naar moment. Je ziet je kindje niet positief weg gaan, en je blijft alleen achter. Op dat moment voel je je zo eenzaam en kun je alleen maar denken: ik hoop dat alles goed komt. Gelukkig werd ik goed op de hoogte gehouden door de verpleging, en had ik een hele lieve verloskundige.

Gelukkig kon ik na het hechten gelijk naar Sterre toe. Omdat haar longen het moeilijk hadden kreeg ze wat hulp. Maar ze ging gelukkig al wel snel vooruit. Ze mocht even bij me op de borst liggen en daar werd ze heel rustig van en reageerde ze goed op. Wat een heerlijk gevoel! Ze werd goed in de gaten gehouden.

Ondertussen moest ik zelf weer kunnen plassen. Ik werd door de verpleging opgehaald om naar de wc te gaan. Ik had het gevoel dat ik wel kon plassen, dus ik dacht dat is zo klaar. Helaas ging dat wat anders want ik werd helemaal naar en viel flauw. Het duurde even voordat ik weer bij kwam. Dit viel me toch tegen. Na de bevalling voelde ik me namelijk best wel goed. (ik denk adrenaline) Maar nu voelde ik me zo ziek en slecht. Het eten alles kwam er uit en ik voelde me opeens heel erg zwak.

Gelukkig deed Sterre het steeds beter, en mocht ze s’avonds weer bij ons op de kamer! Heerlijk wat kon ik daar van genieten! Een prachtig meisje naast me.

Doordat ik nog erg zwak was, en ik regelmatig flauw viel moesten we nog wel tot donderdag in het ziekenhuis blijven. Maar omdat het zo goed ging met Sterre en het ook niet vertrouwd was om naar huis te gaan, vond ik dit allemaal prima. Ik kon volop genieten en was blij dat de zwangerschap en de bevalling erop zat.

Ondanks dat het een lange en zware bevalling is geweest, kijk ik er positief op terug. Ik ben verbaast wat een lichaam kan. En dat je als vrouw zo enorme oerkracht kan hebben. Ik heb nog meer respect gekregen voor mijn lichaam.